Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΦΟΡΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΨΑ
ΣΤΟΥΣ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΕΣ
Το άρθρο 1 της υπ’ αριθμ.
Α3α/οικ.876 ΥΑ (ΦΕΚ Β' 661/23-5-2000) περί “Καθορισμού του τρόπου οργάνωσης και λειτουργίας των Μονάδων Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης (οικοτροφεία, Ξενώνες) και των Προγραμμάτων Προστατευμένων Διαμερισμάτων του άρθρου 9 του Ν. 2716/99", αναφέρει καταλεπτώς, ότι:
“Οι Μονάδες Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης και τα Προγράμματα Προστατευμένων Διαμερισμάτων του άρθρου 9 του Ν. 2716/99 διέπονται και εφαρμόζουν τις ακόλουθες αρχές:
α. Τις αρχές που ορίζονται στην παρ. 2, του άρθρου 1 του Ν. 2716/99,
β. Την προστασία των δικαιωμάτων των ατόμων με ψυχικές διαταραχές, όπως αυτά αναφέρονται στο άρθρο 2 παρ. 3 του Ν. 2716/99, καθώς και κάθε άλλου συνταγματικού τους δικαιώματος ως πολιτών,
γ. Τις αρχές και τους στόχους της Συναινετικής Διακήρυξης για την Ψυχοκοινωνική Αποκατάσταση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και της Παγκόσμιας Εταιρείας Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης, όπως αυτή δημοσιεύθηκε στην WΗΟ/ΜΝΗ/ΜΝD/96.2 έκδοση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.”.
________________________
Από την ανωτέρω διάταξη προκύπτει, ότι οι ΜΨΑ αλλά και ο φορέας στον οποίο ανήκουν οφείλουν, ως ιεραρχικά υπέρτερο καθήκον έναντι οποιουδήποτε άλλου, να υπερασπίζονται το συμφέρον των ασθενών.
Στις «εκμεταλλεύσεις» αυτές ο σκοπός και το έργο τους είναι δοτός εκ του νόμου και δεν είναι αποτέλεσμα επιλογής του όποιου επιχειρηματία.
Στα οικοτροφεία που ο φορέας τους είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός (σωματεία, εταιρείες, κ.λπ.), δεν μονοπωλείται, όπως στον υπόλοιπο ιδιωτικό ή δημόσιο τομέα, το διευθυντικό τους δικαίωμα στο πλαίσιο της εκμετάλλευσης. Τους πόρους για τη λειτουργία τους, τον εξοπλισμό και ιδίως για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων απέναντι στο προσωπικό, τους ασφαλιστικούς οργανισμούς και το δημόσιο (φορολογία), έχει υποχρέωση να τους παρέχει το Δημόσιο.
Ο Φορέας, αντίστοιχα, έχει την τεράστια ευθύνη της προστασίας των ψυχιατρικά ασθενών, της εκπλήρωσης του χρέους τής κοινωνικοποίησης τους, της άμβλυνσης του ψυχικού πόνου, της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης τους και της διαβίωσης τους με όρους ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Έχει την ευθύνη της διαρκούς παρακολούθησης του έργου της θεραπευτικής ομάδας, της απόδοσης, της εκπαίδευσης, του προσανατολισμού των υπηρεσιών της σε μια δέσμη κοινής προσπάθειας για το καλό των ασθενών και την αποδοχή τους από την κοινότητα.
Αυτός ο χαρακτήρας υπερβαίνει καταλυτικά τα όρια της εκπλήρωσης ενός παραγωγικού-τεχνικού σκοπού. Απηχεί βαθύτερα την εκπλήρωση του χρέους της κοινωνικής αλληλεγγύης κατ’ άρθρο 25 παρ. 4 του Συντάγματος (βλ. +Δ. Κεράνης, Παρατηρήσεις στην υπ’ αριθμ.
1278/2008 απόφαση του Μον. Πρωτ. Αθηνών ΕΕργΔ 67 (2008), 1442.).
Επιστροφή στην αρχική σελίδα του blog:
http://mentalhealth-law.blogspot.com